Een appeltje voor de dorst.
Om half 4 rolde ik niet bepaalt uit bed. De kou die mijn benen
omhelsde voelde als ijs. Een leuke dagje shoppen zou het worden, hier
kom ik later op terug.
Tastend in het donker probeerde ik het lichtknopje aan te raken.
Tevergeefs val ik over tassen die ik vorig week al had moeten
opruimen. Snel mijn tanden gepoetst en langzaam aankleden, zo gaat het
in de ochtend. Nu was het wachten op mijn ride. Iets met koplampen
zou in de verte aan moeten komen rijden,maar het is laat zoals
altijd.
Als de vrouw van de navigatie begint te praten, en dan doet ze dat ook
nog eens beleefd, komt er een nummer tevoorschijn. 199 km. Zo ver
wonen wij van onze doel.
Aangekomen om 6:45.
Dit getal zegt niets, maar als je een parkeergarage in wilt moet je er
toch wat nummers erbij optellen.
Was het wachten of een parkeergarage zoeken die wel open is. Mijn
vader werd aangewezen om de auto te parkeren. Wij verzette onze
beentjes richting Mobistar center. Vandaag is de iPhone 4g
verkrijgbaar in heel België. Begin nog maar niet te springen want dit
is niet het enige wat ik moet melden. Ze zijn beperkt verkrijgbaar en
niet iedereen komt aan zo n technologische snufje. Zo werd er een dag
van tevoren een mail gestuurd aan alle Mobistar klanten. Met dit
mailtje konden ze reserveren, iets wat wij Nederlanders niet kunnen.
Toch enthousiast gebleven en zo gek genoeg om zo vroeg in de rij te
staan. Gelukkig waren wij niet de enige nederlanders. Er waren namelijk twee kakkers uit Alkmaar voor
ons neus verschenen. Zij hadden de nummers 11 en 12 op hun jasje. En
laat ik nu eerlijk zijn. Zoveel vertrouwen had ik niet. Ik had
tenslotte nummer 70.
En dan nog zoiets typisch.. De staff weet van niets en probeert 4
verschillende verhalen te verkopen aan de wachtende mensen. Klant Nummer 1
staat nog te wachten en nummer 44 en 89 lopen net de winkel uit met
een iPhone 4g. Hoe zou dat kunnen, vraag je jezelf af? Iedereen krijg
een witte sticker met een nummer. Wie gewoonweg niet heeft
gereserveerd en niet heeft gereageerd op het mailtje van gister heeft
gewoon dikke Pech en mag na twee uur wachten nog een keer in de rij
gaan staan.
Dit gaat zeker wat langer duren als ik weet dat er nog.. pak em beet 50
mensen voor mij staan. Daarnaast mot je ook rekening houden met het
feit dat ze maar 100 Iphones beschikbaar hebben. Dikke pech want er
zijn keiveel sjappies langsgelopen met 3 Iphones in hun handen. Dat
gaat lekker , ja.
En als het eindelijk 9:15 is en alle mensen die gereserveerd hebben er
niet meer zijn, worden we voor de deur weggestuurd om nog eens drie
kwartier te wachten. En als het eindelijk zo ver is, mogen de eerste 5
mensen zich melden en hun namen noteren. Nummer 70 lijkt nu
ver en ver weg.
Ondertussen wordt er flink gepraat en gelachen. Dit doen we omdat het
ons net iets teveel wordt. Een minder aantal Iphones en nog zoveel
mensen te gaan. En ja hoor! (9:30 uur) er arriveren nog wat Nederlanders. Je hoeft
een kind niet te vertellen dat het onmogelijk is om naar de zon te
reizen. Deze komen dus voor Jan met de korte achternaam.
Sommie Nederlanders zijn wel heel komiek. We lachen personeel uit en
maken er het beste van. ” het wordt eens tijd om die ApPEL boom
om te hakken”. “ik kom niet voor de iPhone maar voor de bumper, een
zwarte graag die ook op mijn auto past ja.”
Lachen kon ik nog wel, maar toen er aangekondigd werd dat er nog maar
5 Iphones waren hadden ze niet goed geteld. Mijn broer had nummer 69
die werd op het matje geroepen. Weken droomde hij van dit
technologische snufje. (Note: sommige tussenliggende getallen vallen
weg omdat dat er mensen zijn die zo slim waren geweest om te
reserveren.) En ja hoor ! nummer 70 werd geroepen. Eventjes cash vragen bij mamalief en betalen die
handel.
Misschien ben ik dit vergeten te melden, maar ik sprong uit de rij om
mijn moeder op te halen. Ze stond ergens bij de Gucci en de ici paris
en probeerde haar telefoon onder de knie te krijgen. Ze had gewild mij te kunnen bereiken,
maar kreeg de verkeerde dochter aan de lijn. We maakten grote passen ( we rende gewoon naar die rij )
en zij kreeg een nummertje. (no.85)
Gozer: ” als je geen nummertje hebt kan je daarginds een nummertje maken, je
heb toch genoeg geld bij je ”
En wat blijkt nou? Mijn moeder was DE laatste persoon met de laatste
iPhone. Vreugde was er wel maar mijn vader was 96. “Ga maar weglopen
jonguh want jij komt niet aan de beurt.” Hij was teleurgesteld !!! Maar hij kreeg de Iphone van mijn mammie.
Na 4 uur staan, een sultana, een cappucino en een plasje verder liep
ik met erectie benen* door de stad. Dit geheel alleen omdat mijn vader
zo nodig naar diamond point wilde. Even langs mijn favorite shops en
toch even een paar schoenen gekocht. Liegen doe je zowieso wel dus als
je jezelf beloofd geen schoenen te kopen betekend dat gewoon dat je
even een plaspauze heb.
Lekker hoor zo’n dagje Antwerpen als je maar 3 uur hebt geslapen hebt en 4
uur hebt gestaan. Dan dobber je in de stad, op zoek naar vaste land.
Aangekomen bij een winkel zie ik wat puisten broeken. Ja die acne
broeken. Lekker wide en lekker klein want ik pas maat 27 niet eens.
Als een obesitas gek probeerde ik mijzelf In die broek te hijsen. Het
koste me zoveel energie!
Die puisten gingen dus niet door, dus ik zAkte dieper de grond in. Ik kon geen ene meter meer lopen.
Al met al was het een geslaagde dag. Mijn broers een Iphone en Ik twee paar schoenen. Ik heb een pump bij de mango gekocht en gucci loafers.
HOE wil ik in hemelsnaam mijn collegegeld en boeken betalen!?
Verstuurd vanaf mijn iPhone xo duong
3-8-2010